Французинката Жизел Пелико, која преживеа години на организирано сексуално насилство извршено од нејзиниот сопруг и десетици мажи во нивниот дом во јужна Франција, ги објави своите мемоари – книга што веќе се смета за едно од најпотресните сведоштва во современата европска јавност.
Книгата, со наслов „Химна на животот“ („Et la joie de vivre“), е издадена од Flammarion и претставува лична, болна и храбра реконструкција на случајот што ја потресе Франција и пошироко.
Во 2024 година, на судењето во Авињон, 51 маж беа осудени, меѓу кои и нејзиниот сопруг Доминик Пелико, кој со години ја дрогирал и организирал нејзино силување од непознати лица. Наместо да прифати судење зад затворени врати и да ја зачува својата анонимност, Жизел избра јавно соочување.
„Никој не би знаел што ми направија… Никој не би им ги видел лицата“, пишува таа. Со оваа одлука, Пелико стана симбол на отпорот кон културата на срамот што со децении ги замолчува жртвите.
Во мемоарите таа го опишува моментот кога полицијата ѝ покажала фотографии од неа во несвест, со непознати мажи. „Ми рекоа дека 53 мажи дошле во мојата куќа за да ме силуваат“, сведочи таа.
Нејзиниот сопруг беше осуден на 20 години затвор – максималната казна според француското законодавство – додека останатите соучесници добија затворски казни за силување и обид за силување.
Но книгата не е само хроника на ужасот. Таа е и сведоштво за достоинството. Пелико пишува дека сила црпела од илјадниците писма што ги добила од жени ширум светот. „Верата во луѓето е мојата одмазда“, наведува таа.
Во еден од најемотивните делови од книгата, признава дека повторно ја пронашла љубовта и дека одлучила да не живее во сенката на злосторството. „Некогаш верата во луѓето беше мојата слабост. Сега е моја сила.“
Со својата книга, Жизел Пелико не бара сочувство – туку промена. И токму затоа, нејзината приказна останува повеќе од лична исповед: таа е јавен повик срамот да престане да им припаѓа на жртвите.
Comments are closed.