Македонскиот писател, претприемач и мотивациски говорник Коста Петров со години отворено зборува за својата борба со паничните напади – состојба која, како што признава, целосно му го променила животот.
Иако посетил бројни лекари и направил безброј испитувања, нападите продолжиле да се појавуваат, оставајќи го со чувство дека секојпат се наоѓа на работ меѓу животот и смртта.
„Испив кафе, запалив цигара и се разбудив во болница“
Коста раскажува дека денот започнал сосема вообичаено. Отишол на работа, испил кафе и излегол надвор да запали цигара. Но, само неколку моменти подоцна, сè се променило.
„Отидов на работа, се напив од кафето, излегов надвор да запалам цигара и само што повлеков еден дим, следното што го паметам е дека се разбудив во болница во Дубаи“, раскажува тој.
Кога дошол при себе, срцето му чукало силно, а целото тело неконтролирано му се тресело. Во тие моменти бил убеден дека доживува срцев удар.
„Како што ми трепереше срцето, така ми вибрираше и целото тело. Помислив дека имам инфаркт“, вели Коста.
Лекарите не можеле да го смират
Состојбата била толку интензивна што медицинскиот тим морал да реагира веднаш.
„Докторот ми рече: ‘Ќе ти дадеме два валиума затоа што не можеме да те смириме’“, открива тој.
Откако се стабилизирал, веднаш го прашал лекарот дали доживеал инфаркт и дали бил во животна опасност.
Одговорот го изненадил.
„Ми рече дека не сум имал инфаркт, туку исклучително силен паничен напад.“
„Умирав по неколкупати на ден“
Иако многумина велат дека паничните напади не се опасни по живот, Коста вели дека чувството кое го доживува човекот е сосема поинакво.
„Луѓето велат: ‘Не се умира од тоа’. Но, јас умирав по неколкупати на ден. Кога имаш паничен напад, чувството е толку силно што си убеден дека тоа е крајот.“
Тој објаснува дека во тие моменти не постои начин некој да ве убеди дека не сте во опасност.
„Ти навистина мислиш дека умираш. Се збогуваш со животот.“
Стравувал да ги затвори очите
Паничните напади влијаеле и врз неговиот сон. Признава дека со месеци не можел мирно да заспие, плашејќи се дека нема да се разбуди.
„Не можев да заспијам навечер. Мислев дека ако ги затворам очите, нема повторно да се разбудам.“
Во тие моменти покрај себе чувал фотографии од најблиските.
„Ги гледав фотографиите од моето семејство и размислував: ‘Како ќе им јават дома дека сум починал во Дубаи?’ Денес можеби звучи нереално, но тогаш тоа за мене беше вистина.“
„Менталното здравје не смее да биде табу“
Со својата искрена исповед, Коста Петров уште еднаш потсети дека паничните напади и анксиозноста не се нешто што треба да се потценува. Иако однадвор човек може да изгледа сосема добро, внатре може да води една од најтешките битки.
Неговата приказна е охрабрување за сите кои се соочуваат со слични состојби – дека не се сами и дека барањето стручна помош е чекор кон закрепнување, а не знак на слабост.
Comments are closed.