Ема Никочевиќ од Скопје ја победи борбата со тумор на мозокот и само месец и половина по операцијата повторно се врати на кошаркарските терени. Прочитајте ја нејзината инспиративна приказна.
Од животно загрозувачка дијагноза до враќање на кошаркарскиот терен. Приказната на Ема Никочевиќ е доказ дека силната волја, верата и упорноста можат да победат и во најтешките моменти.
Додека многумина ја познаваат како една од најуспешните македонски кошаркарски судијки, малкумина знаат низ каква животна битка поминала Ема Никочевиќ (31) од Скопје.
Дипломираниот физиотерапевт и првата Македонка со ФИБА значка за меѓународно кошаркарско судење денес повторно е на терените. Но, пред тоа морала да ја добие најважната битка во својот живот – борбата со тумор на мозокот.
Еден симптом што го промени животот
Ема никогаш немала сериозни здравствени проблеми. Немала главоболки, вртоглавици или други предупредувачки симптоми.
Сè се променило за само неколку секунди, непосредно пред почетокот на еден спортски натпревар.
„Едно девојче ме праша: Како си? Сакав да ѝ одговорам, но не можев да изговорам ниту еден збор. Бев целосно свесна, но гласот едноставно исчезна. Во истиот момент почна да ми се вкочанува десната рака, главата неконтролирано ми се сврте на десната страна, а очите ми заминуваа наназад“, раскажува Ема.
Во првиот момент помислила дека станува збор за паничен напад.
„Најмногу се исплашив дали повторно ќе можам нормално да зборувам и да се движам.“
Прво мислела дека има циста, а потоа следувала шокантната дијагноза
По хоспитализацијата и направените испитувања, лекарите првично ѝ соопштиле дека станува збор за циста.
Тоа ѝ дало надеж дека ситуацијата не е сериозна.
Но, конечните резултати покажале поинаква слика.
Патохистолошката анализа потврдила атипичен менингиом (Tumor cerebri atypicum, WHO Grade II) – тумор на мозокот кој бара итна хируршка интервенција.
Операција на мозок и нов почеток
Операцијата била извршена кратко време по поставувањето на дијагнозата.
Иако секоја интервенција на мозокот носи голем ризик, Ема вели дека имала целосна доверба во медицинскиот тим.
„Имав огромна среќа што ме оперираше проф. д-р Венко Филипче. Од првиот разговор ми влеа сигурност. Благодарение на неговата стручност и целиот тим, денес повторно можам да го живеам животот што го сакам.“
Само месец и половина подоцна повторно беше на терен
Најимпресивниот дел од нејзината приказна е закрепнувањето.
Веќе вториот ден по операцијата станала од болничкиот кревет и почнала да прави неколку чекори.
Првата недела шетала низ болничките ходници.
Втората недела започнала прошетки околу болницата.
Само еден месец подоцна почнала лесно да трча.
А само месец и половина по операцијата повторно судела кошаркарски натпревар.
„Тоа беше момент што никогаш нема да го заборавам. Ми покажа дека со вера, труд и трпение може да се победат и најголемите животни предизвици.“
Само два месеца по операцијата веќе судела и на Европското првенство за жени до 16 години во Истанбул, што претставувало огромен чекор во нејзиното професионално враќање.
Поддршката што никогаш нема да ја заборави
Иако ги загубила своите родители, Ема вели дека во најтешките моменти најголема сила ѝ биле братот, сестрата, тетките и најблиските пријатели.
Особено ја трогнала поддршката што ја добила од луѓе од целиот свет.
„Не бев ни свесна колку пријатели сум стекнала преку кошарката. Добивав пораки и повици од различни земји. Тогаш сфатив дека кошарката не ми донела само кариера, туку и едно големо семејство.“
„Не живеам во страв, туку во вера“
По операцијата следувала и радиотерапија, по што постепено се вратила на професионалните обврски.
Денес редовно оди на контроли и на секои три месеци прави магнетна резонанца.
Но, наместо страв, избрала поинаков пристап.
„Не сакам да живеам во страв. Одлучив да живеам со верба. Секој ден си повторувам: Јас сум здрава. Јас сум силна. Јас сум најдобра.“
Големи соништа и поинаков поглед кон животот
По сè што преживеала, здравјето за неа има сосема поинакво значење.
Нејзината најголема професионална цел е еден ден да биде меѓу најдобрите кошаркарски судии во Европа.
Во приватниот живот, пак, сонува за едноставни, но највредни работи – здравје, љубов и свое семејство.
„По сè што поминав, научив дека нема недостижни цели. Најважно е човек никогаш да не се откаже.“
Comments are closed.