Тимот на Ранко Петровиќ повторно направи музичко-сатиричен пресек на годината, со динамично сценарио и прецизно темпирана програма што, конечно, траеше „само“ три ипол часа.
Публиката доби спектакл на светско ниво – со гости и надвор од Балканот – но и силна опомена дека живееме во време кога забавата и реалноста опасно се допираат.
Отсуството на Сашко Коцев беше забележливо. Оправдано отсутен поради ангажман во Србија, Коцев остана празнина на сцената – симболична потврда дека овде ретко се создава простор за домашните актери да градат кариера.
Музичкиот дел блесна со настапи на Александра Радовиќ, Весна Писаровиќ, Владо Јаневски, Калиопи, Слаткаристика и многу други. Се славеше и се аплаудираше – за животно дело, за театар, за спорт, за музика.
Но вистинската тежина дојде во моментот кога Игор Џамбазов ја отвори болната тема – трагедијата во Кочани. Неговите зборови, проследени со стихови од „Македонска крвава бајка“, ја претворија салата во шестилјаден хор на солзи и тишина. „Кој ги уби тие деца?“ – праша тој, обвинувајќи го новиот фашизам на алчноста, корупцијата и неодговорноста.
Вечерта кулминираше со „Абре Македонче“, испеана стоечки – како протест, како молитва и како надеж. А финалето со „Води ме“ на Калиопи и Слаткар беше повик да се надмине невремето што ја притиска земјата.
На Бубамара секогаш се смее и се плаче. Но годинава солзите беа подлабоки. Ова беше светска вечер со горчлив вкус – катарза што потсетува дека забавата не може да ја замолчи вистината.
Се надеваме дека следната година ќе имаме помалку причини за опомени – и повеќе за славење.
Comments are closed.